1 april 2017 blijkt een dag van muzikale keuzes te zijn. Na de afgelopen zomervakantie kondigt de PV van onze Zeeuwse Olie Raffinaderij een nieuwe ronde ZR-band aan, waar ik in eerste instantie weer vol enthousiasme aan deel wil nemen. Maar amper aangemeld blijkt de uitvoering tijdens een groot feest samen te vallen met Zwaanfest. Dit en een druk programma met de Company of Sinners maakt een combi uitgesloten. Het Zwaanfest is tenslotte de jaarlijkse Kapelse reünie, georganiseerd door half Brother Henne, waar je wel een feestje voor wil laten schieten. Komt prompt een paar weken voordien een aanvraag van café De Bonnefooi. Moeilijke keuzes. Ik heb zelf Toon en Elly een jaar geleden tijdens een NoPoint gig in Vlissingen een CD gegeven. Met wat zoeken in de planning komt er niets zinnigers uit dat 1 april. Daar kan je als muzikant toch niet tegenop. En een onbekend café is altijd leuk om te ontdekken.
Na zout in de koffie en nep duivennestje uit de boom te hebben gehaald gaan we ‘s-avonds richting Dinteloord. Onze lasnaadcontroleur komt voor zijn werk regelmatig in NB en weet ons tweeën feilloos naar het voor mij totaal onbekende suikerdorp te sturen.
De Bonnefooi is een groot café met veel, heel veel om te zien. De kroeg is ook duidelijk doorleeft en doorspekt met stoere motor en rock muziek liefhebberijen. Oude Yamaha chopper in de hoek en een verzameling karikaturen van rockidolen aan de wand. Dat voelt meteen thuis.
De door Koen uitgenodigd Grijsleider is inmiddels ook present met 3 camera’s voor wat bewegende beelden. Leuk voor wat variatie op YouTube.
Na een bak stevige koffie lossen we de bus en auto’s. Met enige ontsteltenis merkt Jaap op dat zijn microfoonstand en wasbord niet in de schildersbus ligt. Even balen, maar te overkomen. Dat nog wel. Tot Koen ontdekt ook de spealersnoeren achter z’n klinket te hebben laten hangen. Da’s effe andere koek. Voor 3 van ons een onaangenaam NoPoint dejavu momentje van tijdens de opbouw voor een Tilburgs optreden. Terug gaan is geen optie. Iemand heen blijkt niet te lukken. Wat dan?!?!
Dinteloord is in mijn topografische kennis Brabant. Volgend mij is Hoogerheide dit ook, dus zal de afstand vanaf oud Razor Blade lid Patrick vast aan te rijden zijn. Patrick is naast muzikant ook aardig thuis in PA-werk. Die is dus wel om een boodschap te sturen. Of in ons geval wel in staat een boodschap te brengen. Als hij zin en tijd heeft natuurlijk. Als redder en held van onze avond zet hij zijn eigen plannen opzij om met een set speakersnoeren uit hun oefenruimte naar, het toch wat verder dan door mij ingeschatte afstand gelegen, Dinteloord te komen.
In de tussentijd is een hardnekkige local met een stel dikke instrumentsnoeren aangekomen die nog door Cuby & The Blizzards zijn gebruikt en met moeite kan ik ‘m van de onbruikbaarheid voor speakers duidelijk maken. Wanneer hij vertelt met muziek te zijn gestopt, omdat hij anders toch gaat zuipen en snuiven, en een zuip/snuifsessie met Bobby Eden beschrijft twijfel ik ook enigszins aan de herkomst van de snoeren. Maar alla. Alles voor een goed verhaal. Het is in ieder geval een T-shirt waard.
Gelukkig staan we toch nog op een acceptabel tijdstip, met Power Shake als opener, op het ruime podium tegenover de bar. 
We starten met een bescheiden hoeveelheid publiek wat voornamelijk links van ons bij de bar blijft hangen, waardoor we voor een nagenoeg lege dansvloer staan te spelen. Volgens Amerikaanse stijl hangen er diverse TV-schermen. Een paar nummers verderop in de set wordt mijn aandacht getrokken door een schaars geklede rockbitch met een vette gitaar rond haar nek. Wanneer ik rechts opzij kijk zie ik Koen hetzelfde doen naar het scherm wat naast mij op het podium hangt. Oeps. Hoezo afgeleid. Tijd voor wat meer volk voor onze neus. Gelukkig wordt het steeds wat drukker en hebben we alle aandacht voor ons publiek. Heel druk wordt het niet, maar met een grote kroeg en een veeeel te gezellige rookbarruimte, is dit volgens mij voor een in Dinteloord onbekende band ook bijna onmogelijk. Gelukkig worden de locals fors aangevuld door speciaal voor ons gekomen publiek. De sfeer is prima en de eerste set legt Rien ons van 3 kanten vast op video om later een mix van alles met geluid zal maken.
Iedereen is het snoerendrama alweer vergeten en stuiteren we door de 2 sets met onder andere de vuurdoop voor onze pittige versie van Hank Williams; Alone and Forsaken.
Wederom weer een bijzonder avondje en een leuke kroeg ontdekt. Hopelijk komen we hier nog eens terug voor The Pinbox Boys of gewoon weer met de band.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *