De interesse van de Piek is gewekt door ons optreden in ’t Beest. De Hillbilly Hellcats uit de USA hebben een voorprogramma nodig en de Rock’a’billy vijver is in Zeeland niet erg groot. De combi met country en punk, zoals wij die spelen, is in de provincie zelfs uniek. Mooi dat ze ons de kans geven, zonder ons verder te kennen, ons hier te profileren. Omdat de lichten op een groot podium meestal mooie plaatjes opleveren, besloten we Els te vragen voor wat foto’s. Omdat zij bezig was met de afronding van haar foto-opleiding stelde zij voor om vroeg te komen om ook wat foto’s vooraf te schieten en ons als schoolproject te gebruiken.
Na de sound check stond in de kleedkamer op de 1ste verdieping de Chinese maaltijd gereed. Het ruime vertrek met in het midden een eiland van tafels met stoelen en achterin een hangbank, heeft een lange Zeeuwse pop historie. En ondanks verbouwingen in het verleden zitten de wanden nog vol met sticker, tekeningen en teksten van muzikanten die hier geweest zijn. De Hellcats komen met de bus bestuurd door hun Belgische manager en blijken uit 1 ouwe rot als zanger/gitartist en twee jonge muzikanten op bas en drums te bestaan. Het trio wekt een sympathieke indruk en tijdens onze set staat de bassist in tuinbroek driekwart van onze nummers mee te zingen. Bij aanvang is het nog stilletjes in de zaal en gaandeweg ons optreden komen er wat Vlissingers binnen. Gelukkig is dit niet ons eerste gig, maar ondanks dat zijn we nog steeds niet helemaal in vorm, binnen onze nieuwe bandformatie. Het publiek is, op de Hellcats bassist na, afwachtend. Niettemin is het een feest om hier te staan. En na ons optreden voelt het als een stelletje rockartiesten op clubtoernee wanneer we languit op de half vergane loungebank de hoogtepunten van driekwartier podiumarbeid bespreken. Ach, er ging wel eens iets mis, maar het is nog maar onze tweede uitvoering na ons bandherstel. Beneden weten de Hillbilly Hellcats een geïmproviseerd nummer over ons uit te voeren wat schijnbaar erg leuk moet zijn geweest. Al is me tot dus nog niet duidelijk geworden wat de strekking van de song is geweest. Misschien maar beter ook. De Hellcats wisten het publiek gelukkig wel op te porren. Ondanks onze lichte euforie was Ellen van de Piek wat minder  enthousiast. Niet met zoveel woorden gezegd, maar toch duidelijk blijkbaar, waren wij haar wat tegen gevallen. Met alle goede bedoelingen opperde ze Jaap een paar zanglessen te nemen wat een nieuwbakken frontman niet direct met zelfvertrouwen overlaad. Gelukkig heeft Jaap zich niet laten leiden door belerende opmerkingen van een zaalbeheerder en heeft zich in de loop van de tijd op eigen kracht op weten te werken tot een zelfverzekerd boegbeeld van onze brotherhood. Zelfvertrouwen schenden is, waarschijnlijk geheel onschuldig, sowieso een specialiteit te noemen wanneer een week na dato een YouTube filmpje van haar hand opduikt met ons, gelukkig met dubbel L, waarin mijn grootste slipper de bewuste avond nog even wordt uitgelicht. “All I Can Do Is Cry” was al niet mijn favoriet, maar na de transponatie sinds de komst van Henne en de misser in het filmpje maakt het de tittel alleen maar schrijnender.
Maar dankzij Els hebben we gelukkig de foto’s nog. En wederom een leuke recensie op de 3VOOR12 site de week aansluitend.
 
Note: bericht geplaatst op 8-1-2013.
 

 

 

 

 

 

Hillbilly Hellcats

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *