Nadat Izaäk definitief had besloten naar Australië te vertrekken werd, met goedvinden van Izaäk, de jacht op een vervanger geopend. Het idee was aanvankelijk om een contrabassist te zoeken. Door de populariteit van de Rock’a’billy de laatste jaren staan er steeds meer bands met zo’n roeiboot op het podium. Maar volledig Rock’a’billy spelen we niet en countrypunk op zo’n sloep spelen wil niet iedereen, dus de wens werd als snel bijgesteld. Tijdens het jaarlijkse Klomppop in Ovezande besloot Koen oud Razor Blade Blues Band collega Henne te vragen. Vanwege zijn muzieksmaak was hij niet direct in mij opgekomen. Ondanks dat hij onze muziek niet kende was hij meteen enthousiast. Na 6 jaar Razor Blade Blues Band zijn we elkaar op en naast het podium blijven volgen en de klik was er dus sowieso al. Henne is geen technisch wonder op de bas, maar met zijn beperking is hij sneller en stakker dan menig ander bassist. Daarnaast heeft hij de gave om een nummer feilloos uit zijn hoofd te spelen en valt er blind op te vertrouwen. Zijn timing is zoals van een punkrocker te verwachten. Waar Izaäk als bluesbassist overal achter de tel hangt, zit Henne er bovenop wat in het begin behoorlijk wennen is, maar na verloop van tijd voor de meeste nummers erg goed blijkt te werken.
Hoewel er tussen mei en september een heel gat ligt waarin Henne de nummers eigen kan maken wordt een groot deel opgeslokt door de vakantieperiode en dan blijken 4 maanden nog best kort. Maar richting ons Klomp optreden als opener van het tweede seizoen van het hernieuwde jongerencentrum in Ovezande, blijkt dit haalbaar en tijdens het optreden blijkt Henne ontspanner dan wij. De gig is nog niet strak maar het knalt er niet minder om op het podium. De opnames vanuit de zaal via onze eigen Zoom recorder zijn echter dermate slecht dat het geen zin heeft om openbaar te maken. Regelmatig wordt mij nog verweten de tape te hebben verduisterd en helemaal ontkennen kan ik dit. Uit de opname blijkt in ieder geval dat mijn Koch in de zaal niet te horen is en het publiek het met een snerpende Fender Champ te moeten doen. Onze set moest strak gepland worden qua tijd i.v.m. de hoofd act Trenchcoat. Die bleek uiteindelijk veel te laat te arriveren en nam vervolgens alle tijd om op te bouwen. De band met blazers en een gitarist met een dikke Gretsh wekte de verwachting een Brian Setzer achtige Rock’a’billy Big Band te zijn. Echter gaf het gezelschap op het toneel de indruk een studenten clubje te zijn waarbij de dikke arctop klonk als een fragiel Western gitaartje. Daarbij Jaap zijn allergie voor trompetters maakte ons oordeel over de band compleet. Onder het publiek hadden wij deze avond een punt gemaakt. Patricia van Henne had vriendin Maike meegenomen waarnaar duidelijk Koen zijn interesse naar uit ging, zoals later ook blijkt. En de week er opvolgend stond op de site van “3 voor 12” een prachtig stukje over onze performance en een duidelijk door Ronald ingegeven omschrijving van ons genre met een paar goeie foto. Leuk voor de PR.
 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *